chennaimela

முகம்

நாற்காலி நாலு கால் இருந்தும்
நடக்க முடியாத பாவி.
நடப்பவரையும்,
நடக்க முடியாதவரையும்
தாங்கும் தைரிய சாலி.

பாராளு மன்றுக்குள்
பல தடைவ
மந்திரிமார் கரங்களில்
காத்திரமான ஆயுதமாவாய்
நீ வசிக்கும் இடங்களைப்
பொறுத்தே உன் விலை வாசி.

உன் மீது அமர்பவர்
தரத்தால் என்றென்றும்
தனி மரியாதை.
ஆளும் கட்சிக்கும்
எதிர் கட்சிக்கும்
உன்னால் தானே
பெரும் மோதல்.

ஆசைப்பட வைத்து
ஆர்ப்பாட்டங்களை
தொடக்கி வைப்பாய்
சாம்ராச்சியம் பல
அழிந்து போவதற்கு
நீயும் பாத்திரவாளி.

குற்றச் சாட்டுகள்
பல இருந்தாலும் ,
கேட்டு விசாரிக்க
வேண்டியவர்களையு மல்லவா
நீயே தாங்கிக் கொள்கின்றாய்.
அதிசயப் படையல்
வாழ்க பல்லாண்டு.



தயாநிதி
பிரான்ஸ்

ஒரு வைகறையின் புலர்வில்
மீண்டும் நான்
குளிர் காய்கிறேன்
ரைகானின் தென்றலில்…

சென்ற வருடத்து
ரமழான் ஊட்டிய
ஆன்மீகப் பயிற்றுவிப்புக்கள்
தெருவோரத்து அநாதையாய்
என் இதய வேக்காட்டில்…

உலகத்து இன்பங்கள்
என் அடிச்சுவடுகளை
மோப்பமிட்டபோது….
ஆறுதல் என நினைத்து
படாடோபத்தை என்
தலையில் தூக்கி வைத்தேன்.

எத்தனை ரமழான்கள்
என் மூச்சுக் காற்றுடன்
கலந்து விட்டன!
பெறப்பட்ட உணர்வுகளோ
உலகத்தின் மடியில்
மீண்டும் மீண்டும்
முருங்கையேறும்
வேதாளமாய்…

என் உணர்வுகளுடன்
அலைமோத காத்துக்கிடக்கிறது
என் வீட்டு முற்றத்தில்
ரமழான்…
அது நன்மைகளின் உறைவிடம்
அமைதியின் இருப்பிடம்
சுவர்க்கத்தின் முகவரி…


என் ஆன்மாவின் அழுகுரல்
இன்னும் என் செவிப்பறைகளில்…
ஈமானிய வரலாறு எழுத
மீண்டும் அசை போடுகிறது
என் பேனாமுனை…
என் சிந்தனைதான் இன்னும்
ஒரு முழத்து ஈமானுடன்
விலாசமற்று அநாமதேயமாய்…

தொலைந்துபோன என்
மார்க்கத்தின் சின்னங்களுக்காய்
ஏங்கித் தவிக்கிறது என் உள்ளம்…
நாளைய சுவனத்தின் சுகந்தத்திற்காய்…
என் தேசமும் இந்த
ரைஹானின் தென்றலில் குளிர் காயட்டும்…


hafeel
ஏறாவூர்

குடியானவர்கள் என்று ஒருபோதும் கருதாத
குடியரசின் கெடுமையினிலிருந்து விடுபட
விடுதலை வேண்டிபுறப்பட்ட எம்மவர்களை
கெடுதலை செய்தவராகக்கருதிடும் -கொடியவரின்
கையிலே சிக்கித்தவிக்கையிலே -அவர்களை
அடிமைகளாக்கிட அடிபணியவைத்திட எண்ணி
அடிவருடிகளின் துணையுடன் அரங்கேறும் அவலம்

படிப்படியாக கொன்றுகுவித்திட செய்யும்செயல்கள் யாவும்
புரிய முடியர்தவர்களாய் அறிவில் விடியாதவர்களாய் பல
தடியர்களாய் இன்னும் தமிழருள் இருப்பதும் ஏனோ?
ஏம்தமிழினம் செய்தபாவம் தான் ஏதோ?

நிலத்திலே நம்மவர் படும்பாடும்-அவர்கள்
நிம்மதியற்ற வாழ்வுபற்றி நினைவுமின்றி
புலத்திலே சில புண்ணாக்குமனிதர்கள்
புலம்புகின்ற புலம்பல்கள் புரியல்லையே?

மனத்திலே கொண்டதன் சபலத்தையெல்லாம்
மனித்தைமீறிய ஆசைஅலைமோதவலைவீசி
கலையென்று பொல்லாதஇல்லாததெல்லாம்
சொல்லிபுலம்பும்வதையை சொல்லயாற
நல்லோர்கள்இல்லா உலகாச்சே
நம்மினம் செய்த பாவம்தான் என்ன?



ராகவி
நெதர்லாந்து.

மண்ணுலகில் பூக்களையே
மனந்திறந்து படைத்தவனே..
என் எண்ணம் சொல்கிறேன்
என்னை மன்னித்து விடு..
உன்னைப்போல ஒரு குருடன்
உலகத்தில் இருப்பானோ..?

உருவங்களில் இரண்டை
ஒரு ஜாதி என்றாய்
பருவங்களை நீ வகுத்து
பாகுபடுத்தினாய்
பாராட்டுகிறேன் அதற்காக
உன்னை ....!

சீராட்டும் தாய் மடியில்
அந்த
சிட்டு உறங்கிவிட்டு...
வாட்டும் வறுமையினால்
முட்டை விற்கப் போகையிலே
எட்டி பிடித்திழுத்து
பட்டுபோக வைத்தானே
ஒரு பாவி ..

தாலாட்டும் வயதினிலே
அவன் தாய்
தாய்மையைத் தான்
புதைத்தாளோ...!
தனிக் காமத்தைத்தான்
விதைத்தாளோ..?

காதல் தோல்வியா..?
கண்ணில்லாக் காமமா.?
என்னைப் பொறுத்தவரை
அவனை நீயோ......
கருவிலே கலைத்திருக்கலாம்.

இனவெறி ஈழத்தில்
இழையோடி இருக்கலாம் .
என்
இளைய பிஞ்சைச் சிதைத்ததோ
ஒருவன் மனவெறியல்லவா...!

வைகறையை முதல்
வாங்கும்
கிழக்குமாகாணமா.....?
இன்னும்
வெளுக்காமல்
இருக்கிறது ...

பாமடி அணைக்கட்டில்
எங்கள் பால்நிலவைக் குத்தி
பாறாங்கல் போட்டானாம்
பரதேசி ஒருவன்...

ஆடையின்றிக் கிடந்ததாம்
எங்கள் பாவாடைப் பூ
அதன்
பிஞ்சு வயிற்றை
பிதுக்கி எடுத்தானாம்
அந்தப் பெண்மையை
உணராப் பேடி..
போதவில்லை என்று
பாதிக் கழுத்திலும்
பல்லைப் பதித்தானாம்..

எங்கள்
முல்லைக் கொடி மீது
முரட்டுக் காமத்தை
முத்தத்திலும் வைத்தானாம்.
அந்தப்
பித்தன் ....!

சித்தன் போல
நீயங்கே....
சிருஷ்டிக்க வேண்டாமடா
பத்து மனிதன் என்றாலும்
பரவாயில்லை
பார்த்து அனுப்பி வையடா...!

நேற்று சிதைத்த
எங்கள் பிஞ்சை
சொர்க்கத்திலாவது
சேர்த்துவிடு
அந்தப் பாவியும் அங்கே
வந்துவிட்டால்
எங்கள் பக்கத்திலாவது
நீயும் சேர்த்துவிடு..!

எடுக்கத் தெரிந்த உனக்கின்று
திருப்பித் தரவும் தெரியாதே..
இருகண் இருந்த போதிலுமே
இன்னும் நீயும்
குருடனடா..!!


கண்ணீரோடு
இளங்கவிஞர்
ஈழபாரதி

இளமை வசந்தம்
வாடா மலர்களின்
தேன் துளிகள்
இனிமைச் சாரலுக்குள்
இமைகளை நீந்தவைக்கும்
வர்ணம் மாறா வானவில்லை போன்றது

அள்ளி எடுத்தால் ஆனந்தம்
கொடுத்து எடுத்தால் பேரின்பம்
அடுத்து மீண்டும் ஆரம்பம்
அள்ளக் குறைவதில்லை கோடி இன்பம்
இரவுக்குளதான் இங்கே உதயங்கள் ஆரம்பம்

வாசம் போன பூ என்றால்
வண்டுக்கும் அது தெரிவதில்லை
இறக்கை விரிக்கும் பட்டாம் பூச்சிகள்
இருப்பதில்லை ஏனோ ஒரு மலரில்
இதழ்கள் உதிரா மலரானால்
இளமை வசந்தம் என்றும் உன்னிடமே.



வல்வை சுஜேன்.

எல்லைகள் ரெண்டிலயும் விரட்டியடிக்க
நட்ட நடுக்கடலில்
"வணங்காமண்" அகதியாய்.

பிரபாகரனுக்கா அனுப்பினம்.
ஆயுதங்களா அனுப்பினம்.
அகதித் தமிழனுக்குத்தானே அனுப்பினம்.
பிச்சைப் பாத்திரத்தோட
பச்சைத்தண்ணியோட பிஸ்கட்டும் தின்னும்
பச்சைத்தமிழன்ர
மிச்ச உயிரைக் கொஞ்சம் பிடிக்க எண்டுதானே
மினக்கெட்டுச் சேர்த்து அனுப்பினம்.

'ராஜபக்ச' ஆராயிராராம்
'கோத்தபாய' கொக்கரிக்க
'பசில்' படுத்துக்கிடக்க
"வணங்காமண்"
அங்கயும் இங்கயுமா அல்லாடினபடி.

தொப்புளின்ர கொடி எண்ட தாய்த் தேசமோ
தப்புத் தப்பா
நாளுக்கு ஒண்டாய் நடிச்சுக்கொண்டு.
கலைக்குப் பேர் போன நாடெல்லோ.
நல்லாய்த்தான் நடிக்கினம்.
ரஜனியும் கமலும் எந்த மூலைக்கு அப்பா...டி!

பிச்சை எடுக்கவும் மனுசரில்ல.
பிச்சை போடவும் தேவையில்ல.
அன்றாடம் காய்ச்சிகள்தான் நாங்கள்.
ஆனா அடுத்தவீட்டுக்கு
உப்புத் தா கொஞ்சம் புளி தா எண்டு போனதில்ல.
வேலிக்குள்ள சின்னக் குடில்.
குசினியும் கக்கூசும் குளிக்கக் கிணறுமாய் இருந்தம்.

தண்ணியைத் தெய்வமாக் கும்பிட்ட நாங்கள்
எங்கட மண்ணிலேயே
தண்ணிக்குக்கூடத் தவம் கிடக்கிறம்.
தர்மம் தலை காக்கும் எண்டிச்சினம் ஆரோ.
தர்மமும் தானமும் தலையும் எங்க போச்சுது.

பெட்டைப் பிள்ளைகளை முந்தானைக்குள்ள மூடி மூடி
அடைக்கோழியாய் காத்த பரம்பரை.
பெடிச்சிக்கு வெயில் பட்டாப் போச்சு
நொந்தா நொடிச்சாப் போச்சு
பெத்தவன் பிறந்தவன் தவிர
அடுத்தவன் கண்பட்டா
சுத்திப் போட்டே வளர்த்த கூட்டம்.

இண்டைக்கு...
பெண் புரசுகள்
உடுப்பு மாத்தவும்...
குளிக்கவும்...
பால் கொடுக்கவும்...
ஆமிக்காரன் பாக்கத்தான்.

முள் வேலிக்குள்ள இருந்துகொண்டும்
விடியும் எண்ட நினைவோடதான்
அந்த நல்லூர் கந்தனைக் கூப்பிடுறம்.
வருவானோ அவன் !!!

ஹேமா(சுவிஸ்

யார் அவள்....... யார் அவள்......- என்
இதயத்தை ஏற்றவள் யார் அவள்.
வார்த்தைகள் இருந்தும் பேசவில்லை.
வாழ்க்கையின் பாதைக்குப் போகின்றேன்.
கனவில் காட்டும் உன் முகத்தை..
சுவரில் வரைந்து பார்க்கின்றேன்.
சுகமா என்று கேட்கின்றேன்....?

இளமைக் குரலை அறிந்துவிட்டேன்.
இன்பக் கடலில் மூழ்கிவிட்டேன்.
உன்னைக் கண்டா - குயிலும்
கூவப் பழகியது...!
உன்னைக் கண்டா - கிளியும்
பேசப் பழகியது...!
இளமை இனிமை இரண்டும்
என்னைத் தனிமை ஆக்கியது.
ஸ ரி க ம.......... யாரவள்
ப த நி ஸ்.......... யாரவள்....!!!

அழகைப் பார்த்து மயங்கிவிட்டேன்.
உன்னை எண்ணி அன்னையை
அணைத்துவிட்டேன்.
உன்னைக் கண்டா - மயிலும்
ஆடப் பழகியது.
உன்னைக் கண்டா - அன்னம்
நடை பழகியது.
அழகும் அறிவும் இணைந்து
என்னை அமைதி ஆக்கியது.
ஸ ரி க ம.......... யாரவள்
ப த நி ஸ்.......... யாரவள்....!!

தேவதையை நேரடிப் பார்வையில்
பார்த்து விட்டேன். - அவள்
காலடியில் தரிசனம் ஆகிவிட்டேன்.
உன்னைக் கண்டா - கோயில்ச்சிலைகள்
செதுக்கப் பழகியது.
உன்னைக் கண்டா - புடவைகள்
நெய்யப் பழகியது. - நீ.......
தேவதையா......? தெய்வச்சிலையா......?
என்னைச் சிந்தனையில் மூழ்கவைத்தது.
ஸ ரி க ம.......... யாரவள்
ப த நி ஸ்.......... யாரவள்....!!!


அபிசேகா.

எங்கள் தேசம் தேசமாய் இல்லை
எரியும் பிணக்காடு
வேட்டுச் சத்தம் கேட்டு பழகிய செவிகளுக்கு
அதுவே வேணுகானம்
கூட்டி அள்ளும் உடல் தசைகளுக்கு
கொள்ளி வைப்புக்கள் தேவை இல்லை
நின்மதி என்பது நிரந்தரமற்றிட
நீயா---- நானா ----யாரோ------ எவரோ
நேற்றோ இன்றோ நேரமும் உண்டோ
பயத்தோடு வாழும் பாக்கியம்
எமக்கு மட்டும் தான்

ஈழத்தாய் பிரசவ வலியால் முக்குகிறாள் முனகுகிறாள்
பிள்ளை பிறக்கும்முன்னே கொட்டும் தண்ணீர் குடம்
ஆனால் இவளோ ரத்தம் ரத்தமாய் கொட்டோ கொட்டென்று
குடம் குடமாய் கொட்டுகின்றாள்
வாசல் வரை வந்த பிள்ளை வழி தவறிப்போகா

ஆழமாய் நாம் சிந்தித்தால் ஈழம் பிறப்பது உறுதி
ஈழத்தில் கேட்க்கும் ஓலம்
கேட்க யாரும் இல்லை இந்த அவலம்
தினம் தினம் நிகழும் மரணம் இயற்கையின் நியதி

ஒவ்வொரு கணமும் விழும் பல நூறு பிணம்
இது அரக்கரின் சதி
பத்தி எரிகின்றது தேசம் பார்த்து ரசிப்பவர்அதிகம்
கத்தி அழுது கேட்க்கின்றேன் என் கண்ணீர் துடை என்று
அடுத்தவனும் அள்ளி வீசுகின்றான் அனலை
அயலவன் என்று நினைத்தேன்

அவனும் அந்நியன் போல் நடக்கின்றான்
நித்திரையிலும் எமக்கு மட்டும் தான் சித்திரவதை
புத்தம் செய்த போதனையா கொன்ற பிணத்திலும்
இச்சை தீர்த்து இன்பம் காணு என்று
எத்தனை எத்தனை சோகங்கள் எடுத்து நான்
இயம்ப இயலா துயரங்கள்
அச்சம் கொண்டவன் இல்லை தமிழன்
அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்தவன் மறத்தமிழன்
அஞ்சி ஒழிய நான் என்ன எலியா அடிபட்ட புலி

பாய்ந்து வருவேன் ஒரு நாள்
பயந்து ஓடுவாய் அதனால்
ஈழத்தாயின் சபதம் இது!

இலங்கைத் தாயே – எம்மை
ஈன்றவள் நீயே – எம்கை
விலங்கை யுடைத்துக் – காலில்
சலங்கை சினுங்க விட மாட்டாயோ ?

கலங்கரை விளக்கே தாயே
கரையறியா தோர்க்கே நீயே
மடைக்குள் அடைபட்ட மக்கள் வெள்ளத்தை
மரணத்தி னின்று நீ காப்பாயோ?

உரலினுள் விழுந்த பரல்களின் மேலே
உலக்கை விழுந்திடித்த கதையாக – உன்
கரங்களின் முன் நீளும் விரல்களின்
சிரக் கண்களைச் சீவி நீ எறிவாயோ?

ஈன்றவளே நீ, அறிவாய் அம்மா
இதயச்சுத்தி யெல்லாம் சும்மா
மடியைப் பங்கிட மாக்கள் கூட்டம் – உன்
மைந்தரை வதைப்பதை உணராயோ?

கோடி மக்கள் சுகமாக – மறு
கோடியில் மக்கள் சவமாக – அதைப்
பாடி உறைகிறேன் மரமாக – நீ
கேட்டு உருகிட வாராயோ?

மூத்தவன் கலைஞன், இளையவன் இராவணண்
கூட்டிலே இடையில், பொது வுடமையும் இணைந்தே
நலிந்தோர் முதுகில் விதைத்த தம் வலிமையை
மாற்றிட வல்லமை தாராயோ?

பாப்பு வெட்டி ஜீன்ஸ் போட்டு
உதட்டு சாயம் பூசி
குதிகால் செருப்பு போட்டு
துள்ளி நடை போடுவது--அது
அயல் நாட்டு அழகு

உச்சி வகிடெடுத்து
இரட்டை சடை போட்டு
சின்ன பொட்டும் வெச்சி
பாவாடை தாவணியில்
கொலுசு ஒளி கேட்க
அன்ன நடை போடுவது--இது
நம்ம நாட்டு பேரழகு

கட்டி பிடிக்க கால நேரம்; இல்லை
முத்தமிட கட்டு பாடும் ;இல்லை
தாலி இல்லை பிள்ளை உண்டு
வேலி தாண்டல் வாழ்வும் உண்டு--அது
அயல் நாட்டு வம்பு

கட்டி அணைக்க காலம் நேரம்
முத்தமிட முற்றிலும் தனிமை
தாலி இன்றி பிள்ளை இல்லை
வேலி தாண்டல் வாழ்வும் இல்லை--இது
நம்ம நாட்டு பண்பு

காதலனை வீட்டுக்கே அழைத்து
அப்பனுக்கே அறிமுகமாக்கி
அவன் எதிரிலேயே அறையில் புகுந்து
கதவை சாற்றி கூடி குலாவி
லூட்டி அடிப்பது --அது
அயல் நாட்டு ஜுரம்

ஊர் அறியா காதலித்து
ஊர் அறிய கை பிடித்து
ஈன்றோர் சான்றோர் ஆசியுடன்
சாத்திரம் பார்த்து
சாந்தி முகூர்த்தம்--இது
நம்ம நாட்டு வரம்

என்னவென்று சொல்வேனடி
என் தோழி நீயும் கேளடி

பூவாக இருந்த நான்
காம்பை உதறியதைச்
சொல்லவா?

என் இதயமோ
பள்ளத்தில் பாய்ந்துவிட்டதைச்
சொல்லவா?

கம்பீர சோகமொன்றிற்குள்
இருள் குவியல்கள்
ஒன்று சேர்ந்திருப்பதைச்
சொல்லவா?
என்னவென்று சொல்வேனடி
என் தோழி நீயும் கேளடி

எருக்கலம் பூவாக
என் வாழ்வும் பாழாகுமென்று
எப்போதும்
நானோ நினைத்ததில்லை

தாமரையாக நான் மலர்ந்து
வாசமுள்ள மல்லிகையாக
மணம் வீசி நின்றேன்
சூரியப் புலர்வைக் கண்ட
தெருவாக
அந்தத் தெருவே மயங்கும்
தேவதையானேன்

என்னைத் தரிசிப்பதற்காக
தவித்து நிற்கும் இளசுகளில்
இவன் மட்டும் விதிவிலக்கு

இவன் கண்களில் ஊற்றெடுத்த
காதலின் பார்வையோ
சுனாமி அலையாக எழுந்து
என் மனத் தாழ்ப்பாழைப்
பிய்த்தெறிந்து
உட்புகுந்த வேகத்தில்
ஒளியாகக் கலந்து
என்னைத் தீண்டியதால்
எனக்குள் ஒரு பிரளயம்

அதனால் தானோ?
என் உயிர்க் காதல்
உண்மையென்றால்
என் உயிர்
அவன் வசமாக வேண்டும்
என்றான்!

மனமோ மூச்சிரைக்க
விழிப்படலமோ மெல்ல
அவனை நோக்க
என்னைத் தொலைத்து விட்டு
நம்பிக்கைகளைச் சுமந்ததை
என்னவென்று சொல்வேனடி
என் தோழி நீயம் கேளடி

தானாக வந்து
இதயத்தைத் தந்தவன்
இவனோ!
காணாமல் எங்கே? சென்றான்!

கண்ணீரை உகுத்து
கனத்துப் போன விழிகளோ
தினமும் சிரமமாக விரிய
பிரிவின் ஏக்கத்தை
புரிந்து கொண்டேன்

என்னை விட்டுப் பிரிந்து
இவன் சென்றதை
என்னவென்று சொல்வேனடி
என் தோழி நீயும் கேளடி

அந்தப் பௌர்ணமி இருளில்
இவனைச் சந்தித்த பின்
என் உடைந்து போன
கை வளையலின்
கண்ணாடித் துண்டுகள்
எப்போதும்
என் சேமிப்பில் இருப்பதை
என்னவென்று சொல்வேனடி