ஒரு வைகறையின் புலர்வில்
மீண்டும் நான்
குளிர் காய்கிறேன்
ரைகானின் தென்றலில்…
சென்ற வருடத்து
ரமழான் ஊட்டிய
ஆன்மீகப் பயிற்றுவிப்புக்கள்
தெருவோரத்து அநாதையாய்
என் இதய வேக்காட்டில்…
உலகத்து இன்பங்கள்
என் அடிச்சுவடுகளை
மோப்பமிட்டபோது….
ஆறுதல் என நினைத்து
படாடோபத்தை என்
தலையில் தூக்கி வைத்தேன்.
எத்தனை ரமழான்கள்
என் மூச்சுக் காற்றுடன்
கலந்து விட்டன!
பெறப்பட்ட உணர்வுகளோ
உலகத்தின் மடியில்
மீண்டும் மீண்டும்
முருங்கையேறும்
வேதாளமாய்…
என் உணர்வுகளுடன்
அலைமோத காத்துக்கிடக்கிறது
என் வீட்டு முற்றத்தில்
ரமழான்…
அது நன்மைகளின் உறைவிடம்
அமைதியின் இருப்பிடம்
சுவர்க்கத்தின் முகவரி…
என் ஆன்மாவின் அழுகுரல்
இன்னும் என் செவிப்பறைகளில்…
ஈமானிய வரலாறு எழுத
மீண்டும் அசை போடுகிறது
என் பேனாமுனை…
என் சிந்தனைதான் இன்னும்
ஒரு முழத்து ஈமானுடன்
விலாசமற்று அநாமதேயமாய்…
தொலைந்துபோன என்
மார்க்கத்தின் சின்னங்களுக்காய்
ஏங்கித் தவிக்கிறது என் உள்ளம்…
நாளைய சுவனத்தின் சுகந்தத்திற்காய்…
என் தேசமும் இந்த
ரைஹானின் தென்றலில் குளிர் காயட்டும்…
hafeel
ஏறாவூர்
குடியானவர்கள் என்று ஒருபோதும் கருதாத
குடியரசின் கெடுமையினிலிருந்து விடுபட
விடுதலை வேண்டிபுறப்பட்ட எம்மவர்களை
கெடுதலை செய்தவராகக்கருதிடும் -கொடியவரின்
கையிலே சிக்கித்தவிக்கையிலே -அவர்களை
அடிமைகளாக்கிட அடிபணியவைத்திட எண்ணி
அடிவருடிகளின் துணையுடன் அரங்கேறும் அவலம்
படிப்படியாக கொன்றுகுவித்திட செய்யும்செயல்கள் யாவும்
புரிய முடியர்தவர்களாய் அறிவில் விடியாதவர்களாய் பல
தடியர்களாய் இன்னும் தமிழருள் இருப்பதும் ஏனோ?
ஏம்தமிழினம் செய்தபாவம் தான் ஏதோ?
நிலத்திலே நம்மவர் படும்பாடும்-அவர்கள்
நிம்மதியற்ற வாழ்வுபற்றி நினைவுமின்றி
புலத்திலே சில புண்ணாக்குமனிதர்கள்
புலம்புகின்ற புலம்பல்கள் புரியல்லையே?
மனத்திலே கொண்டதன் சபலத்தையெல்லாம்
மனித்தைமீறிய ஆசைஅலைமோதவலைவீசி
கலையென்று பொல்லாதஇல்லாததெல்லாம்
சொல்லிபுலம்பும்வதையை சொல்லயாற
நல்லோர்கள்இல்லா உலகாச்சே
நம்மினம் செய்த பாவம்தான் என்ன?
ராகவி
நெதர்லாந்து.
மண்ணுலகில் பூக்களையே
மனந்திறந்து படைத்தவனே..
என் எண்ணம் சொல்கிறேன்
என்னை மன்னித்து விடு..
உன்னைப்போல ஒரு குருடன்
உலகத்தில் இருப்பானோ..?
உருவங்களில் இரண்டை
ஒரு ஜாதி என்றாய்
பருவங்களை நீ வகுத்து
பாகுபடுத்தினாய்
பாராட்டுகிறேன் அதற்காக
உன்னை ....!
சீராட்டும் தாய் மடியில்
அந்த
சிட்டு உறங்கிவிட்டு...
வாட்டும் வறுமையினால்
முட்டை விற்கப் போகையிலே
எட்டி பிடித்திழுத்து
பட்டுபோக வைத்தானே
ஒரு பாவி ..
தாலாட்டும் வயதினிலே
அவன் தாய்
தாய்மையைத் தான்
புதைத்தாளோ...!
தனிக் காமத்தைத்தான்
விதைத்தாளோ..?
காதல் தோல்வியா..?
கண்ணில்லாக் காமமா.?
என்னைப் பொறுத்தவரை
அவனை நீயோ......
கருவிலே கலைத்திருக்கலாம்.
இனவெறி ஈழத்தில்
இழையோடி இருக்கலாம் .
என்
இளைய பிஞ்சைச் சிதைத்ததோ
ஒருவன் மனவெறியல்லவா...!
வைகறையை முதல்
வாங்கும்
கிழக்குமாகாணமா.....?
இன்னும்
வெளுக்காமல்
இருக்கிறது ...
பாமடி அணைக்கட்டில்
எங்கள் பால்நிலவைக் குத்தி
பாறாங்கல் போட்டானாம்
பரதேசி ஒருவன்...
ஆடையின்றிக் கிடந்ததாம்
எங்கள் பாவாடைப் பூ
அதன்
பிஞ்சு வயிற்றை
பிதுக்கி எடுத்தானாம்
அந்தப் பெண்மையை
உணராப் பேடி..
போதவில்லை என்று
பாதிக் கழுத்திலும்
பல்லைப் பதித்தானாம்..
எங்கள்
முல்லைக் கொடி மீது
முரட்டுக் காமத்தை
முத்தத்திலும் வைத்தானாம்.
அந்தப்
பித்தன் ....!
சித்தன் போல
நீயங்கே....
சிருஷ்டிக்க வேண்டாமடா
பத்து மனிதன் என்றாலும்
பரவாயில்லை
பார்த்து அனுப்பி வையடா...!
நேற்று சிதைத்த
எங்கள் பிஞ்சை
சொர்க்கத்திலாவது
சேர்த்துவிடு
அந்தப் பாவியும் அங்கே
வந்துவிட்டால்
எங்கள் பக்கத்திலாவது
நீயும் சேர்த்துவிடு..!
எடுக்கத் தெரிந்த உனக்கின்று
திருப்பித் தரவும் தெரியாதே..
இருகண் இருந்த போதிலுமே
இன்னும் நீயும்
குருடனடா..!!
கண்ணீரோடு
இளங்கவிஞர்
ஈழபாரதி
எல்லைகள் ரெண்டிலயும் விரட்டியடிக்க
நட்ட நடுக்கடலில்
"வணங்காமண்" அகதியாய்.
பிரபாகரனுக்கா அனுப்பினம்.
ஆயுதங்களா அனுப்பினம்.
அகதித் தமிழனுக்குத்தானே அனுப்பினம்.
பிச்சைப் பாத்திரத்தோட
பச்சைத்தண்ணியோட பிஸ்கட்டும் தின்னும்
பச்சைத்தமிழன்ர
மிச்ச உயிரைக் கொஞ்சம் பிடிக்க எண்டுதானே
மினக்கெட்டுச் சேர்த்து அனுப்பினம்.
'ராஜபக்ச' ஆராயிராராம்
'கோத்தபாய' கொக்கரிக்க
'பசில்' படுத்துக்கிடக்க
"வணங்காமண்"
அங்கயும் இங்கயுமா அல்லாடினபடி.
தொப்புளின்ர கொடி எண்ட தாய்த் தேசமோ
தப்புத் தப்பா
நாளுக்கு ஒண்டாய் நடிச்சுக்கொண்டு.
கலைக்குப் பேர் போன நாடெல்லோ.
நல்லாய்த்தான் நடிக்கினம்.
ரஜனியும் கமலும் எந்த மூலைக்கு அப்பா...டி!
பிச்சை எடுக்கவும் மனுசரில்ல.
பிச்சை போடவும் தேவையில்ல.
அன்றாடம் காய்ச்சிகள்தான் நாங்கள்.
ஆனா அடுத்தவீட்டுக்கு
உப்புத் தா கொஞ்சம் புளி தா எண்டு போனதில்ல.
வேலிக்குள்ள சின்னக் குடில்.
குசினியும் கக்கூசும் குளிக்கக் கிணறுமாய் இருந்தம்.
தண்ணியைத் தெய்வமாக் கும்பிட்ட நாங்கள்
எங்கட மண்ணிலேயே
தண்ணிக்குக்கூடத் தவம் கிடக்கிறம்.
தர்மம் தலை காக்கும் எண்டிச்சினம் ஆரோ.
தர்மமும் தானமும் தலையும் எங்க போச்சுது.
பெட்டைப் பிள்ளைகளை முந்தானைக்குள்ள மூடி மூடி
அடைக்கோழியாய் காத்த பரம்பரை.
பெடிச்சிக்கு வெயில் பட்டாப் போச்சு
நொந்தா நொடிச்சாப் போச்சு
பெத்தவன் பிறந்தவன் தவிர
அடுத்தவன் கண்பட்டா
சுத்திப் போட்டே வளர்த்த கூட்டம்.
இண்டைக்கு...
பெண் புரசுகள்
உடுப்பு மாத்தவும்...
குளிக்கவும்...
பால் கொடுக்கவும்...
ஆமிக்காரன் பாக்கத்தான்.
முள் வேலிக்குள்ள இருந்துகொண்டும்
விடியும் எண்ட நினைவோடதான்
அந்த நல்லூர் கந்தனைக் கூப்பிடுறம்.
வருவானோ அவன் !!!
ஹேமா(சுவிஸ்
எங்கள் தேசம் தேசமாய் இல்லை
எரியும் பிணக்காடு
வேட்டுச் சத்தம் கேட்டு பழகிய செவிகளுக்கு
அதுவே வேணுகானம்
கூட்டி அள்ளும் உடல் தசைகளுக்கு
கொள்ளி வைப்புக்கள் தேவை இல்லை
நின்மதி என்பது நிரந்தரமற்றிட
நீயா---- நானா ----யாரோ------ எவரோ
நேற்றோ இன்றோ நேரமும் உண்டோ
பயத்தோடு வாழும் பாக்கியம்
எமக்கு மட்டும் தான்
ஈழத்தாய் பிரசவ வலியால் முக்குகிறாள் முனகுகிறாள்
பிள்ளை பிறக்கும்முன்னே கொட்டும் தண்ணீர் குடம்
ஆனால் இவளோ ரத்தம் ரத்தமாய் கொட்டோ கொட்டென்று
குடம் குடமாய் கொட்டுகின்றாள்
வாசல் வரை வந்த பிள்ளை வழி தவறிப்போகா
ஆழமாய் நாம் சிந்தித்தால் ஈழம் பிறப்பது உறுதி
ஈழத்தில் கேட்க்கும் ஓலம்
கேட்க யாரும் இல்லை இந்த அவலம்
தினம் தினம் நிகழும் மரணம் இயற்கையின் நியதி
ஒவ்வொரு கணமும் விழும் பல நூறு பிணம்
இது அரக்கரின் சதி
பத்தி எரிகின்றது தேசம் பார்த்து ரசிப்பவர்அதிகம்
கத்தி அழுது கேட்க்கின்றேன் என் கண்ணீர் துடை என்று
அடுத்தவனும் அள்ளி வீசுகின்றான் அனலை
அயலவன் என்று நினைத்தேன்
அவனும் அந்நியன் போல் நடக்கின்றான்
நித்திரையிலும் எமக்கு மட்டும் தான் சித்திரவதை
புத்தம் செய்த போதனையா கொன்ற பிணத்திலும்
இச்சை தீர்த்து இன்பம் காணு என்று
எத்தனை எத்தனை சோகங்கள் எடுத்து நான்
இயம்ப இயலா துயரங்கள்
அச்சம் கொண்டவன் இல்லை தமிழன்
அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்தவன் மறத்தமிழன்
அஞ்சி ஒழிய நான் என்ன எலியா அடிபட்ட புலி
பாய்ந்து வருவேன் ஒரு நாள்
பயந்து ஓடுவாய் அதனால்
ஈழத்தாயின் சபதம் இது!
